آخرین اثر فلسفی هانا آرنت پروژه‌ای سه‌بخشی بود به نام حیات ذهن. متأسفانه آرنت پس از انتشار دو بخش تفکر و اراده درگذشت و موفق نشد بخش سوم، با عنوان داوری، را به سرانجام برساند. همان‌طور که از این عناوین برمی‌آید، آرنت اثرش را طوری طراحی کرده بود که کمابیش با سه نقد ایمانوئل کانت هم‌راستا باشد. در واقع هم‌زمان با شروع  کارش روی حیات ذهن، درس‌هایی دربارۀ «فلسفۀ سیاسی کانت» ارائه داد و نقد داوری کانت را به‌عنوان متن اصلی‌اش برگزید. این کتاب یادداشت‌های آرنت برای این درس‌ها را همراه با دیگر نوشته‌های او دربارۀ مسئلۀ داوری گردهم آورده و سرنخ‌های مهمی دربارۀ مسیر احتمالی تفکر آرنت در این زمینه ارائه می‌دهد.

آرنت با رجوع به آرای کانت دربارۀ مفاهیمی همچون ذوق، تخیل و توان اندیشیدن خارج از محدودیت‌های دیدگاه شخصی، این مفاهیم را در حکم مبنا و بستر درک سیاسی بررسی می‌کند، درکی وابسته به توانایی داوری در مورد کنش‌ها و رخدادها بدون تکیه بر قواعد از پیش تعیین‌شده و با در نظر گرفتن مواضع مختلف. درس‌گفتارهای او هم مجالی است برای مواجهۀ چشمگیر دو متفکر و هم تأملی دقیق و عمیق در معنای اندیشیدن و داوری در حیطۀ حیات جمعی.